Sinterklaas is weer in het land. De mooiste tijd van het jaar voor mensen van mijn stiel. Sinterklaas heeft het druk en dus is er altijd grote vraag naar hulpsinterklazen, goedwillende burgers, zoals ik, die bereid zijn om wat tijd en moeite te steken om kinderen een onvergetelijke avond te bezorgen.

Het moet gezegd: je moet er wèl wat voor over hebben. Ik heb al een kwartier ruzie met de tabbert die maar niet goed wil vallen. Ik moet de baard en snor nog doen en mijn pruik moet ook nog vastgezet worden. Mijn pruik doe ik altijd met haarspelden. Dat werkt erg goed. De baard en snor worden met een plakgoedje op het gezicht geplakt. De lijm laat los door het nat te maken met een zoutoplossing in water. Kinderen trekken steeds vaker aan baard en haar om te zien “of het wel echt is”. De ouders zijn er vaak te laat bij om het tuig tegen te houden. Het zal niet de eerst keer zijn dat mijn baard op mijn schoot ligt. Derhalve heb ik mijn maatregelen getroffen.Nu eerst die vervelende tabbert eens klein krijgen. Ik laat de tabbert nog eens zakken en zie dat ik de achterzijde aan de voorkant probeer te dragen. Verkeerd om dus. De mouwen zijn namelijk niet evennaads ingenaaid. Dus de afstand tussen de arm openingen is aan de voorkant kleiner dan aan de achterkant.
Dat staat erg mooi vooropgesteld dat je ´m goed aan hebt, maar als je de tabbert verkeerd om aantrekt dan heb je spanning op de borst en slobbert het op je rug. Dat ziet er niet uit en het is je eer te na. Je wilt niet als het debiele broertje van Sinterklaas over straat. Ik niet in ieder geval. Het idee alleen al.. We willen professioneel overkomen. De kinderen moeten het gevoel hebben dat de echte Sint is langsgeweest in plaats van een hulp Sinterklaas.

Ik corrigeer mijn tabbert en ga door met het vermommen als Sinterklaas. Het handige van dit Sinterklaas kostuum is dat je genoeg bergruimte hebt. Overal zitten zakken en ritsjes waar je even snel wat kwijt kunt. Aantekeningetjes, geheugensteuntjes dat soort dingen. Erg praktisch. Alleen je hebt geen idee van wat voor of achter is. Dat dan weer niet.

Het begint al donker te worden. Waar blijft Piet nou? Verdomme. Ik zie de teleurgestelde kindergezichtjes al voor me als Sint zonder Piet langskomt. Dat kan niet. Bovendien heeft het ook geen zin om helemaal alleen te gaan. Wat heb ik er dan nog aan? Wat kan ik in mijn eentje doen? Ik zou me trouwens rot vervelen zonder Piet. Ik neem een teug uit een open flesje bier dat op tafel staat. Ik grijp de telefoon en draai het nummer van Joris. De telefoon gaat over maar Joris neemt niet op. Onrustig neem ik nog een slok bier en slik het gehaast door. De telefoon gaat nog steeds over.

“Neem toch op, klootzak”, schreeuw ik in de telefoon alsof dat zou helpen. Halverwege mijn zin hoor ik dat er opgenomen wordt. “Klootzak?”, herhaalt een stem aan de andere zijde. Die stem herken ik meteen als die van Joris.
“Schiet nou toch op man. Hoe ver ben je?”, roep ik paniekerig.
“Waarmee?”, vraagt Joris lanconiek.
“Gek! Ik zit al bijna in mijn Sinterklaas kostuum waar blijf je nou?”
“Oh shit. Is dat vandaag al? Ik dacht morgen…”
“Op welke dag hebben we afgesproken dan?”, vraag ik.
“Dinsdag”, zegt Joris beslist.
“En welke dag is het vandaag dan?”, zet ik mijn ondervraging voort.
“Dinsdag” , zegt Joris na enig nadenken.
Ik laat een stilte vallen.
“Ik kom er zo aan”, roept Joris en hangt snel op.

Veel tijd om te mopperen heb ik niet maar ik heb wel het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta. Joris is een aardige kerel hoor maar afspraken kun je er niet mee maken. Ieder jaar hetzelfde liedje. Ik moet alles regelen en zorgen dat alles gedaan is. Ik bepaal welke route we nemen en wanneer we welke wijk in gaan. Joris hoeft helemaal niets te doen aan de voorbereidingen anders dan de kostuums en andere benodigdheden op te halen bij schele Freddy.

Schele Freddy heeft een partyshop aan de lange gracht aan de andere kant van de stad. Al jaren trouwens. Freddy heeft de winkel overgenomen van zijn vader die er halverwege vorige eeuw, in hetzelfde pand, een slijterij is begonnen die boven verwachting goed liep. Freddy nam de slijterij van zijn vader over toen die, om zijn geluk te beproeven, naar de Verenigde Staten vertrok. Het proeven van geluk was echter van korte duur. Hij is letterlijk tussen wal en schip geraakt bij het aanmeren in de VS. Door het onfortuinlijke en bloederige incident heeft hij weliswaar nog net voet aan wal kunnen zetten. Alhoewel men er nog niet over uit is of een voet met slechts een half onderbeen, dat toevallig op de kade landt, ook daadwerkelijk voor “voet aan wal zetten” door kan gaan.
Maar goed, schele Freddy moest zonodig een partyshop en heeft de lucratieve slijterij omgebouwd tot partyshop. Geen droog brood aan te verdienen. Schele Freddy moet het hebben van de verkopen aan het eind van het jaar. De opbrengsten van de verkoop van vuurwerk is genoeg om schele Freddy een paar maanden in leven te houden. Freddy verkoopt ook veel illegaal vuurwerk en de rest van zijn inkomen rommelt hij er wat bij. Niemand weet wat ´De schele´ allemaal doet maar hij is altijd bezig met “dingetjes”, zoals hij dat zelf noemt. Het is een publiek geheim dat Freddy altijd met louche zaakjes bezig is zoals gestolen waar, imitatie-producten, en aanverwandte zaken.

Ik moet nog mijn baard, pruik en mantel nog op orde brengen. Joris hoeft slechts zijn vieze kop zwart te grimeren. Da’s nodig ook want de kinderen kunnen enorm schrikken van zijn vieze puistenkop. Bah. Verder heeft hij niet veel nodig. Op het moment dat ik klaar ben met mijn uitdossing stapt Joris de kamer binnen. Joris komt altijd achterom. De deur achter staat open voor goede vrienden. We bekijken elkaar even. Een echte Sint en een echte Piet.

“Heb je alles bij je?”, vraag ik aan Joris. Joris knikt en laat een grote jute zak zien. Hij leegt die op tafel. De tas bevat allerlei dingetjes die we nodig hebben om de kinderen te vermaken. Een paar pakjes kaarten, wat touw, ringen en nog een aantal goochel attributen. Joris is een goochel-Piet. Zijn truuks doen iedereen versteld staan. Joris is van oudsher een zakkenroller maar dat beroep heeft hij opgegeven toen men meer en meer met plastic ging betalen. Er is geen droog brood meer te verdienen voor een zakkenroller.

Vroeger was het een goudmijn. Joris rolde de zakken van potsierlijke zakenlieden die op de wallen heen en weer liepen op zoek naar iets bekoorlijks. “Vuile smeerlappen”, rechtvaardigde Joris altijd zijn daden, “thuis zitten vrouw en kind op hem te wachten en hij loopt hier zijn geld en trouw te grabbel te gooien. Dan kan ik er wel wat beters met zo’n gluiperd z’n geld doen”, was het steevaste verweer van Joris als hij werd aangesproken op zijn professie. Ik moet er dan wel bijzeggen dat hij dan al een paar stevige whisky’s op had. Als hij teut raakte kon Joris zo lekker simpel het ‘goed’ en ‘kwaad’ scheiden. Grappig was dat zakkenrollen altijd aan de ‘goede kant’ van het spectrum zat.

Tegenwoordig heeft Joris zich volledig op het goochelen gestort. Zakkenrollen en goochelen komt eigenlijk op hetzelfde neer: vingervlugheid. En dat is Joris, vingervlug. Een goede zakkenroller is een goede goochelaar. Joris weet dat hij beter is dan de grote illusionisten van deze wereld. Hij moet alleen het geld hebben om een truuk te ontwikkelen en oefenen. Naast de goochelkunsten van Joris hebben we nog wat grapjes en een aantal kinderspelletjes op het programma staan. Leuke oud-Hollandse spelletjes als “verstoppertje” maar ook bliklopen, ezeltje prik en dat soort dingen. Wat we wel of niet doen ligt er aan hoe de avond zich ontvouwt en met wat voor kinderen je te maken hebt. Het is voor ons ook iedere keer weer spannend en nieuw.

Ik heb de route voor vanavond geprint. Op onze website adverteren we op welke dagen we in welke wijken zijn. Dat maakt het voor ons mogelijk om zo’n drie of vier gezinnen te bezoeken op e’e'n avond. De mensen kunnen boeken en betalen via internet. We vragen voor ons bezoek, van ongeveer een uur, vijftig euro. Dat is all-in dus inclusief vervoer en vermaak. We verwachten wel dat Sinterklaas reeds de cadeaus heeft bezorgd. We kunnen voor die vijftig euro niet ook nog eens een cadeaus meenemen.

Bovendien worden de cadeaus die Sinterklaas geeft steeds duurder. Wij waren vroeger al blij met een paar nieuwe sokken of een setje pantoffels. Dan hoefde je niet met je blote voeten op het koude vloer hoeft te huppelen. Maar dat was vroeger. Tegenwoordig heeft iedereen vloerverwarming en met pantoffels hoef je niet meer aan te komen. Tegenwoordig kost een cadeautje al snel vijftig of zestig euro. Daar mogen de ouders lekker zelf voor zorgen. We hebben wel een paar keer de cadeaus vooraf afgehaald en dan op de avond zelf meegenomen. Een keer hebben we zelfs Maar tegenwoordig krijgen de kinderen zo veel dat je hooguit voor één bezoek de cadeaus kunt meenemen maar nooit voor de drie of vier geplande bezoekjes. Dus daar zijn we helemaal mee gestopt. Gedichten maken zijn we sowieso nooit aan begonnen. Daar zit noch Joris noch ik op te wachten.

De cadeaus staan meestal ergens waar Joris ze kan pakken en in zijn zak kan doen. Daarna komen we de kamer binnen en strooien wat lekkers en dan kan het feest beginnen. De meeste ouders laten op de website ook informatie achter over de kinderen zodat we er een leuk verhaaltje omheen kunnen maken. Het maakt indruk op de kinderen als Sinterklaas iets over ze weet. Vooral als ik er even streng bij kijk. Onvergetelijk om die schuldbewuste kinderoogjes te zien. Prachtig.

Joris heeft alles weer in de zak gedaan. Ik pak de route informatie mee en we vertrekken. We gaan altijd met de auto. Ten eerste heb ik geen paard en ten tweede moeten we soms erg ver weg naar de andere kant van de stad. Sint laat zich rijden door de goochel Piet. We willen wel een beetje in karakter aankomen natuurlijk. Als iemand ons ziet uitstappen dan moet het wel wat lijken. Sinterklaas rijdt geen auto.

Deze avond gaan we één van de betere wijken van de stad bezoeken. Hier wonen mensen met geld. Deze mensen huren dan ook graag een Sinterklaas in om het feest meer luister bij te zetten. En daar verdienen wij dan weer een leuk centje mee. Zo helpen mensen elkaar en wij onszelf.

We lopen een grindpad op. De weg naar de deur is lang. Tegen de immer donkerder wordende lucht zien we de contouren van een enorm huis opdoemen. Dit staat in schril contrast met de ietwat sneue deurbel die een zielig melodietje laat horen. “Vier euro vijf en negentig bij de Gamma”, weet Piet. Toch een beetje jammer, dat kan anders.

De deur gaat open en een vrouw van ongeveer veertig jaar doet open. Ze ziet er modern uit. Nouveaux chique zeg maar. Ik kan me nu al voorstellen hoe het er binnen uitziet. Licht roze marmeren vloer. Witte meubels. Dressoir tegen de muur met kitscherige gouden handgrepen. Op het dressoir staan aan ieder uiteinde twee lampen. Roze voet met gouden beschildering en een wit kapje met gouden franjes. Boven het dressoir hangt een grote spiegel in een verschrikkelijke gouden lijst. Ik groet de vrouw beleefd.

Piet begroet de heer des huizes. Een wat oudere heer die duidelijk ‘aan de tweede leg’ is. “Goedenavond Mijnheer”, groet Piet beleefd terwijl hij de hand van de man schud. De man kijkt blij naar ons. Waarschijnlijk verrast met onze verschijning. “Heren, ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast ben”, zegt de man terwijl Piet op zijn horloge kijkt. Piet steekt me de hand van de man toe en zegt “Kijk dan, Sinterklaas, we zijn prachtig op tijd”. Ik kijk op het horloge van de man. Prachtig horloge. Horloges van dit merk en type zie je niet vaak in het echt. Ik schud de hand. “We doen ons best om een beetje fatsoenlijk voor de dag te komen, mijnheer” leg ik uit. “Het is te zien”, spreekt de man tevreden. De vrouw helpt Piet met het in de zak stoppen van alle cadeaus. De man geeft een speciaal cadeautje aan mij. Het is een ingepakt vierkant doosje. Typisch een juwelen doosje. De man knipoogt en ik snap de hint. Inmiddels heeft Piet het strooigoed binnen handbereik.

Met de ouders spreken we af dat zij de kamer ingaan alsof er niets aan de hand is en dat wij op een gegeven moment op de kamerdeur bonzen en dan binnenkomen. Zo gezegd, zo gedaan. Piet en ik staan in het halletje. ¨Zag je dat horloge?¨, vraagt Piet. Ik knik terwijl ik me voorbereid op de rol. Dan bonst Piet luid op de deur, opent hem, en gaat naar binnen. Piet begint met stooien. Twee jongetjes van naar schatting zeven en negen rennen rumourig rond op zoek naar de pepernoten. Sinterklaas kijkt nog even snel op een briefje tijdens het gaan zitten. Bernard en Matthijs. Goed onthouden.

Het gaat allemaal vrij snel. Bernard en Matthijs mogen even op schoot bij Sinterklaas. Dit zijn beide redelijk brave kinderen dus veel te mopperen heeft Sinterklaas niet. Het kan natuurlijk ook zijn dat de ouders niet het achterste van de tong hebben laten zien. Het gebeurt niet vaak dat de ouders hun gal spuwen over de kinderen. Helaas. Piet heeft al wat goocheltruuks laten zien met kaarten en zowel de kinderen als de ouders vinden het prachtig. Joris is in vorm.

¨Voor mijn volgende truuk heb ik een horloge nodig. Piet strekt zijn arm uit naar de heer des huizes. Hij doet zijn horloge af nadat hij een por in zijn zij heeft gekregen van zijn vrouw. ¨Wel voorzichtig zijn, het is een erfstuk en erg kostbaar¨, zegt de man als hij het horloge met enige tegenzin afgeeft. ¨Piet heeft nog nooit iets stuk gemaakt¨, zeg ik om de man gerust te stellen. Piet stopt het horloge in een rode zijde zakdoek. Met de vuist houd Piet de zakdoek vast. Aan de bovenzijde van de vuist zie je een bult waarin het horloge zit.
¨Het horloge is hier¨, verduidelijkt Piet, ¨u mag even luisteren of u hem nog hoort tikken¨.
Piet houdt zijn vuist met de zakdoek bij het oor van de man.
¨Hij tikt¨, bevestigd de man.
¨Dus hij zit in de zakdoek?¨, vraagt Piet.
¨Zeker¨, zegt de man.
Piet vouwt in één beweging de zakdoek open en het horloge is verdwenen. Ik heb de truuk al vaak gezien. Het horloge is al weg op het moment dat Joris het in de zakdoek doet. Het tikken van het horloge doet Joris na met zijn nagels.

Het gezin kijkt met open mond naar de zakdoek die Piet aan hen gegeven heeft zodat ze kunnen controleren dat het horloge niet ergens in een verborgen ruimte zit. ¨Ik wil ´m wel terug hoor¨, zegt de man. Piet kijkt paniekerig om zich heen. Hoort bij de truuk. ¨Sinterklaas, het horloge is nu echt weg¨, Piet kan ´m niet terug toveren. De kinderen kraaien van plezier. De man kijkt wat zenuwachtig. Dan pakt Piet de jute zak begint er wild in woelen en heel langzaam trekt hij duidelijk zichtbaar zijn hand terug uit de zak. In zijn hand houdt Piet het horloge van de man. De kinderen klappen en juichen. Ze vinden het prachtig.

Voordat we overgaan op het spelen van wat spelletjes is het tijd voor het special cadeautje dat de man bij binnenkomst aan me gaf. Ik haal het uit mijn mantel. ¨Kijk eens¨, roep ik plechtig, ¨dit is een cadeautje voor Dora, een heel speciaal cadeautje¨. Dora moet de moeder zijn, de enige vrouw in het gezelschap. Piet pakt het ingepakte doosje uit mijn handen en gaat geknield voor Dora zitten.
¨U weet al van wie dit is, he?¨, vraagt Piet. De vrouw glunderd en wisselt blikken uit met de man die een beetje rood is aangelopen. Piet haalt de verpakking van het doosje. Er staat met grote letters ¨Juwelier Beenhouwer¨ op. Het is een chique doosje met zijde bekleding. De vrouw kijkt gespannen naar het doosje. Ze is dol op sierraden te zien aan de hoeveelheid die ze op dit moment om hals, arm en handen draagt.

Alle ogen zijn gericht op het doosje als Piet het openmaakt voor de vrouw. Het doosje klapt open naar Piet toe dus hij kan het sierraad zelf niet zien. De vrouw kijkt verbaasd als het doosje open gaat. De man schrikt. ¨Wat is er?¨, vraagt Piet. De vrouw pakt het doosje aan en draait het naar Piet toe. Op de plek waar een sierraad hoort te zitten is niets te zien. Het is een leeg doosje. ¨Is dit een grapje?¨, vraagt de vrouw aan de man die paniekerig om zich heen kijkt. ¨Nee, nee… natuurlijk niet¨, zegt de man, ¨er zou een met diamanten ingelegde ring in moeten zitten¨. De man pakt het doosje uit de handen van zijn vrouw. Hij voelt met zijn vingers in de bekleding om te zien of de ring wellicht in de voering gegleden is. De sfeer is om te snijden.

¨Misschien kan Sinterklaas een nieuwe kopen voor Mamma¨, oppert Bernard, de oudste van de twee. ¨Sinterklaas is namelijk veel rijker dan pappa is¨. ¨Hoe komt u zo rijk?¨, vraagt Matthijs. Ik lach wat ongemakkelijk. ¨Sinterklaas heeft altijd goed gespaard¨, zeg ik tenslotte, ¨sparen is heel belangrijk¨. ¨Dat zegt Pappa ook¨, zegt Bernard. ¨Pak dan maar eens jullie spaarpot¨, zeg ik. De kinderen hollen naar een kast die tegen de muur staat. Ze staan voor Sinterklaas en houden trots de spaarpotten omhoog en rammelen ermee. De spaarpotten zitten als flink vol. Ik vis twee euro munten uit mijn tabbert en stop in beide spaarpotten een euro. ¨Zo¨, zeg ik, ¨en nu maar flink sparen. Hoe meer je spaart hoe groter speelgoed kunt kopen¨. De kinderen bedanken Sint en ruimen de spaarpot weer op.
De man heeft inmiddels de volledige voering uit het doosje getrokken maar geen ring. ¨Dit is toch geen grapje van Piet he?¨, vraag ik. ¨Nee¨, zegt de vrouw, ¨ik zag hoe het doosje openging en het was gewoon leeg. Helemaal leeg.¨
¨Ik zou morgen de juwelier bellen¨, opper ik. De man knikt wat teneergeslagen. Piet houdt de stemming erin. ¨Kinderen we gaan verstoppertje spelen¨, roept Piet, ¨iedereen moet zich verstoppen en dan gaat Piet jullie zoeken¨. ¨Ik tel tot tien¨, zegt Piet.
¨Dat kennen we van Piet¨, zeg ik, ¨Sinterklaas zal wel tot tien tellen om ervoor te zorgen dat alles eerlijk gaat¨. De kinderen hollen de kamer uit en de ouders volgen schoorvoetend. Ik begin af te tellen van tien naar nul. Langzaam. Heel langzaam. Des te meer tijd is er om een goede verstop plaats te vinden. Als Piet er klaar voor is tel ik de ´nul´ af. Piet rent als een bezetene door het huis en vind de ene na de andere. In een keukenkastje. Achter de kapstok. Onder het bed. Binnen 3 minuten heeft Piet iedereen gevonden.

Als iedereen in de kamer is gaat Piet nog eens op zijn handen lopen. De kinderen vinden het prachtig maar de aandacht gaat steeds meer uit naar de gekregen cadeau´s. Het is een mooie tijd om te gaan. Ook omdat het uur inmiddels voorbij is maar ook omdat de aandacht verslapt. We strooien nog wat lekkers als we de kamer verlaten. De ouders lopen achter ons aan en de kinderen zingen ¨Dag Sinterklaasje¨. Het is geweldig gegaan vandaag. Jammer van die ring. De ouders knikken instemmend. De man krijgt toch een kus van zijn vrouw. Wij worden bedankt voor onze inzet. De ouders vonden het geweldig. ¨Volgend jaar zullen we zeker weer een beroep op jullie doen¨, zegt de man. ¨Nou¨, zeg ik, ¨We moeten maar zien hoe druk het wordt volgend jaar en of we het nog wel doen. Het is nauwelijks kostendekkend meer¨. Alleen de kostuums kosten al een fortuin om te huren. De man pakt een briefje van vijftig euro uit zijn borstzak. ¨Hier¨, zegt hij terwijl hij het biljet overhandigd, ¨omdat jullie zo geweldig waren¨. ¨U heeft al betaald hoor¨, protesteer ik. ¨Dat weet ik. Zie het als een bonus¨, zegt de man. ¨We kunnen het niet aannemen¨, probeer ik nog maar na aandringen pakken we het biljet toch aan.

We nemen afscheid en lopen het grindpad af op weg naar de auto. Achter ons slaat de deur dicht. Piet en ik zwijgen totdat we in de auto zitten. ¨Ging goed, he?¨, vraag ik. ¨In één woord: Fantastisch¨, zegt Joris. ¨Het was een goede voorstelling¨, beaam ik. Piet wroet wat in zijn kostuum. Eerst komt er een horloge uit dat Piet behendig verwisselt heeft met een nep exemplaar van Schele Freddy. Daarna volgt de met diamanten ingezette ring die eigenlijk voor de vrouw bedoeld was. Al bij het aanpakken van het doosje van Sinterklaas heeft Joris de ring doen verdwijnen. Verder heeft Joris nog het zilveren suiker en melk kannetje meegenomen in de tien tellen van het verstoppertje spelen. Als laatste haalt Piet uit de Jute zak twee kinderspaarpotjes. De totale opbrengst is met gemak een paar duizend euro. ¨Oh, en deze nog¨, zeg ik terwijl ik het biljet van vijftig euro bij de gestolen waar leg. Piet verbergt alles onder de zitting. Het heerlijke avondje van Sinterklaas, nog twee adressen te gaan…

Tags: pakjesavond, Sinterklaas

This entry was posted on Wednesday, December 5th, 2007 at 7:56 and is filed under proza. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.