De zure pit en de bittere pil
“Na het zuur komt het zoet”. Het zou een uitspraak kunnen zijn van een druiventeler die zijn druiven aan een inspectie onderwerpt maar het is de uitspraak van een druif. Deze druif beloofde u en mij betere tijden nadat we door de zure appel hadden gebeten. U en ik wachten nog steeds op dat beloofde zoet. Voorlopig smaken de toegeworpen beenderen steeds zuurder. Al sinds de invoering van de euro vreet het zuur aan ons.
De horeca is bijkans onbetaalbaar geworden dus mensen mijden aankopen in horeca gelegenheden. Jongeren verzamelen zich voor het uitgaan in geimproviseerde keten en jeugdhonken en gaan in-drinken met goedkoop bier. Per krat uit de supermarkt voor een fractie van de horecaprijzen. En nu klaagt de horeca. Nu gaat het ineens slecht met ze. Zielig hoor. Eerst de prijs van een biertje naar belachelijke hoogte stuwen en nu klagen dat mensen het vertikken om de belachelijk hoge prijzen te accepteren. Sorry maar daar kan ik geen medelijden mee hebben. Jullie hebben het zelf verknald met je “drie euro voor een biertje”.
Economische groei, aantrekkende wereld-economie en toeneemende arbeidsparticipatie: het zoet werd steeds zoeter gemaakt. Het kon niet anders dan dat we ons eindelijk zouden kunnen gaan wentelen in de weelde die het zoet ons zou brengen. Daarvoor hebben we met z’n allen de broekriem flink moeten aanhalen. Dat was de zure appel waar we even doorheen moesten. Vrijwillig een paar jaar het zuur proeven om daarna het zoet te oogsten als vrucht van de zure pit die we geplant hebben.
Ik weet niet hoe het u vergaat maar als ik ga wroeten om te kijken hoe het ervoor staat met de zure pit dan moet ik tot de wrange conclusie komen dat de zure pit veranderd is in een bittere pil. Alle beloftes ten spijt is er vooralsnog geen enkel uitzicht op het oogsten van het zoet.
Dalende wereldeconomie, beurskoersen onder druk, hogere werkloosheid, in de VS zijn miljarden aan tegoeden van leningen afgeschreven door grote banken, opkomende economische grootmachten in het Oosten… Het westen gaat weer een recessie tegemoed. Dat zoet kunnen we voorlopig wel vergeten. Weet u meteen waarom onze opperdruif Balkenende altijd zo zuur kijkt.
Weet u dat ik, net als de banken in de Verenigde Staten, het mij toekomende zoet allang heb afgeschreven? Dat staat niet meer op de balans. Ik ga ervan uit dat de sigaar uit eigen doos toch ineens een ander is toebedeeld. Hoe het ook zij, als u verstandig bent doet u hetzelfde. Vergeet het zoet. Het is even een bittere pil maar ik beloof u dat alles daarna veel zoeter smaakt.