Er zit me iets dwars en dat moet ik toch even kwijt. De laatste decennia staan onze vrijheden zonder meer onder druk. Enerzijds door massale integratie van niet-westerse immigranten met niet-westerse opvattingen en anderzijds door verregaande beperking van de individuele vrijheid door middel van identificatie plicht, camera toezicht, afluisteren van telefoon en internet verkeer en andere praktijken die Nederland langzaam doen afglijden naar een politiestaat volgens het big-brother model. Voor de jongeren: met “big brother” bedoel ik niet dat kansloze televisieprogramma, het is een verwijzing naar het boek “1984” van Orwell.

Als er iets duidelijk is geworden de laatste jaren dan is het dat vrijheid niet een vanzelfsprekend gegeven is maar dat het bevochten is. We hebben onze vrijheden afgedwongen en verankerd in wetten die moeten waarborgen dat die vrijheden niet afgenomen worden. De bevochten vrijheid is me voorgehouden toen ik als kind vroeg waarom we twee minuten stil moesten zijn op 4 mei. In begrijpelijke taal werd me uitgelegd dat alle vrijheden die ik genoot te danken zijn aan mensen die hun leven geriskeerd (en verloren) hebben in de strijd tegen de bezetter. Als dank daarvoor herdenken we deze mensen met twee minuten stilte.

Ik laat dan ook geen 4 mei voorbij gaan zonder herdenking en dankbaarheid. 4 Mei is wat dat betreft heilig en zou, juist in deze tijd, meer moeten aanspreken dan het de afgelopen decennia heeft gedaan. Let wel de betekenis van 4 mei is jaren geleden al veranderd. Waar het eerst de nationale dodenherdenking was voor gesneuvelden in de tweede wereldoorlog. Nu is het “de Nationale Herdenking” en “herdenken we allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen sinds het uitbreken van de tweede wereldoorlog, in oorlogssituaties en bij vredesoperaties”.

We moeten steeds harder schreeuwen voor onze vrijheid en moeten steeds masaler zwijgen op 4 mei opdat we niet vergeten. Vrijheid is datgene dat ons bindt in deze westerse samenleving. De jood, de christen, de moslim en aanhangers van ieder ander geloof en de mensen zonder geloof verlangen de vrijheid om hun eigen oriëntatie te kunnen belijden. Zonder angst, zonder onderdrukking. Dat is waar 4 mei voor zou moeten staan.

Maar er wordt weer aan het fundament en eerbetoon van vrijheid gemorreld en natuurlijk weer vanwege “religieuze overwegingen”. En dat terwijl 4 mei ontdaan is daarvan. Hier een citaat van de website van het comité 4 en 5 mei: “De Nationale Herdenking vindt altijd plaats in de vooravond van 4 mei, ongeacht de dag van de week en ongeacht of deze datum samenvalt met een religieuze feestdag.”

Toch is er weer een groepje bijbel-belters dat zonodig een dag eerder (op 3 mei) de nationale herdenking houdt omdat 4 mei op een zondag valt. En zondag is de rustdag des Heere dus dat mòet eerbiedigd worden. Je kunt daarop reageren met “Ja, doe maar op 3 mei. Die vrijheid heb je” maar je kunt je er ook over opwinden dat men juist het eerbetoon aan de vrijheid en de slachtoffers die daarvoor zijn gevallen provoceert. Het religieuze belang boven de vrijheid stellen die je in staat stelt om je religie te kunnen belijden kun je opvatten als een provocatie. Zonder het één heb je ook het ander niet.

Ik weet niet hoe ik hierop moet reageren. Ergens ben ik er kwaad over en vind ik het een enorme schijnheiligheid. Ik weet zeker dat als er brand uitbreekt op zondag in één van die gehuchten dat de brandweer gewoon uitrukt desondanks dat het zondag is. Dan is de zondagsrust ook ineens niet meer heilig. Die willekeur, daar maak ik me kwaad over. Het lijkt een doelbewuste provocatie onder het mom van religie. En wat is het probleem? Hoe beter kun je de zondagsrust eerbiedigen dan om 20:00 uur ergens twee minuten stil te zijn?

Stel dat je als christen op zondag 4 mei meedoet aan de nationale herdenking, wat dan? Moet je op de dag des oordeels jezelf verantwoorden tegenover je god? Kom je dan niet in de beloofde hemel? Gaat god je lastige vragen stellen? “Waar was je op 4 mei 2008 om 20:00 uur?”

Als het dan toch tijd is voor lastige vragen dan heb ik er ook nog wel een paar:
Waar was jij, almachtige, toen gezinnen uit hun huizen gesleurd werden?
Waar was jij, almachtige, toen de mannen, vrouwen en kinderen gescheiden werden?
Waar was jij, almachtige, toen de joden massaal naar vernietigingskampen gevoerd werden?
Waar was jij?

Als de nationale herdenking 2008 de reden is dat je niet in de hemel komt dan is dat een hemel waar je helemaal niet zou moeten willen zijn. En al helemaal niet tussen de mensen die dan wèl zijn toegelaten tot die hemel. Ik herdenk vanavond, op 4 mei, ookal betekent dat het eeuwige vagevuur.

This entry was posted on Sunday, May 4th, 2008 at 11:43 and is filed under column, Raarrrrrr, regio. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.