Het was een mooie rare dag gisteren. Job Cohen kreeg de prestigieuze “Martin Luther King” award uitgereikt. Ik heb een hoge pet op van Martin Luther King. De dominee en politicus voerde een (geweldloze) strijd voor gelijkheid en gelijke behandeling van iedereen en is daarmee een lichtend voorbeeld voor iedere vrijdenker. Hij was tevens een geweldig redenaar. Kunt u zich de beelden voor de geest halen? “Free at last, free at last, thank god almighty, we are free at last”.

Het toekennen van een Martin Luther King award aan iemand als Job Cohen vind ik veel te veel eer voor de burgemeester die toch vooral als een slapjanus bekend staat. Zijn aanpak van draaideur criminelen is mislukt. Zijn aanpak van jongeren die op straat “overlast” veroorzaken is mislukt, wat wel gelukt is is dat criminaliteit als zakkenrollen, overvallen en geweldpleging nu geen ‘criminaliteit’ meer heet maar ‘overlast’. Zijn aanpak om geweld bij ontruiming van kraakpanden tegen te gaan is mislukt. Zijn aanpak om geweld tegen hulpverleners tegen te gaan is mislukt. En nu is het geld ook al bijna op… Kortom het beleid (of gebrek daaraan) van Cohen heeft hem nogal wat mislukkingen bezorgd. Ik zie op het eerste gezicht ook helemaal geen overeenkomsten tussen Cohen en King.

King was een begnadigd redenaar, Cohen leest een briefje voor. King stond ergens voor, Cohen lult maar wat. King zorgde voor verandering, Cohen suddert maar wat voort, “pappen en nathouden”. King had een visie, Cohen leeft bij de waan van de dag. Er zou toch een overeenkomst moeten zijn waardoor Cohen deze award heeft gekregen. De enige overeenkomst die ik zie is dat “King had a dream” en Cohen al zeven jaar droomt. Droom maar lekker Cohen, alles gaat prima in Amsterdam. Welterusten.

This entry was posted on Friday, May 30th, 2008 at 16:11 and is filed under column, political, Raarrrrrr. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.