“Duif is dood, meneer”. Wie kent deze uitspraak niet van Toon Hermans (alias Bemelmans) als hij zijn goocheltruuk mag uitvoeren en de boel weer in duigen valt. Er is nòg een (politieke) duif overleden vandaag: Wijnand Duyvendak, de liegende, inbrekende en andere criminele activiteiten ontplooiende activist volksvertegenwoordiger heeft “uit eigen beweging” zijn biezen gepakt. Zijn positie was natuurlijk allang onhoudbaar maar het begrip “verantwoordelijkheid nemen” kennen ze niet bij GroenLinks. Men heeft nog getracht om het “maar nu heeft hij spijt”-konijn uit de hoed te toveren maar het was net te weinig en veel te laat. Bovendien is spijt wat de koe schijt. Na verjaring voor je daden uitkomen en dan zeggen dat je er nu niet meer volledig achter staat mag dan bon ton zijn bij GroenLinks maar volgens de rest van Nederland ben je dan gewoon een hypocriete klootzak.

GroenLinks heeft net zo lang om de hete brij heen staan breien tot het begon te stinken. Dat is dom en jammer want de geloofwaardigheid van GroenLinks is nu ook aangetast terwijl de geloofwaardigheid van Duyvendak altijd al een lachertje was. En het stinkt. Het stinkt al jaren. Er hangt een typische “Joschka Fischer“-lucht om Duyvendak heen maar met dit verschil dat Fischer desondanks zijn radicale verleden toch als aanwinst voor de politiek wordt gezien. Overigens heeft men in Duitsland sowieso een andere kijk op mensen met een radicaal verleden. “Don’t mention the war, I mentioned it once but I think I got away with it all right”.

Het kraakheldere witte vredesduifje van GroenLinks blijkt niets meer dan een leugenachtig, hypocriet, achterbaks en ondemocratisch monster dat net op tijd uit de lucht geschoten is. Het fundamentele probleem met Duyvendak en GroenLinks is dat ze nog steeds niet snappen wat het echte probleem is. Duyvendak denkt dat zijn ‘ongenuanceerde uitnodiging’ het probleem is. Als mensen de mededeling “in context” hadden gekregen dan was er niets aan de hand. De context, in dit geval, is dat Duyvendak nu veroordeelt wat hij toen gedaan heeft. En dan snap je er dus helemaal niets van en ook de zogenaamde spijtbetuiging slaat helemaal nergens op. Duyvendak benadrukt iedere keer dat hij spijt heeft van de quote op de uitnodiging. Daar heeft niemand boodschap aan. Staan voor wat je gedaan hebt, verantwoording afleggen voor je daden en niet wegduiken voor je verleden. Duyf is dood. Het wordt tijd dat de bezem er eens flink doorheen gehaald wordt. Wie volgt? Wie volgt?

Tags: Add new tag

This entry was posted on Thursday, August 14th, 2008 at 22:31 and is filed under column, democratie, ethiek, political. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.