Het kan snel gaan, ik ben weer alleenstaand. Ik zat nietsvermoedend op de bank TV te kijken toen ze de kamer binnenkwam…

Ze draait rondjes om haar as en vraagt “Zie je niets aan mij?”. Ik schrik alsof de leraar een onaangekondigde overhoring gaat afnemen. Ik heb mijn huiswerk niet gedaan. “Nou?”, vraagt ze ongeduldig. Ze draait geen rondjes meer maar staat nu stil en kijkt me aan met haar handen in haar zij. “Ja… ja… draai nog eens een rondje… ik zie het wel hoor…” bluf ik maar ik heb geen idee waar ik op moet letten. “Je hebt een nieuwe blouse”, opper ik bij gebrek aan beter. Op het moment dat ik dat zeg dwaalt mijn blik over een vakantiefoto aan de muur waarop ze diezelfde blouse draagt.

“Je weet niet eens hoe ik eruit zie!”. Ze klinkt kwaad en teleurgesteld. “Dat je dit niet ziet”, briest ze. Ze wijst met haar vinger naar haar haar. “Ik heb me laten blonderen”. Ze begint een beetje te snotteren. “Hoe kun je nu zeggen dat je van me houdt als je niet eens ziet dat ik mijn haar geblondeerd heb?”. Maar lief, als ik goed naar jou ga kijken dan zou ik toch helemaal niet meer van je kunnen houden?

Het kan snel gaan…

This entry was posted on Tuesday, October 28th, 2008 at 21:36 and is filed under proza. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.