Leo van Ek
Nieuws in de categorie gast-proza: nieuwe gast proza. Een nieuw verhaal van [BOFH] Basilisk over… nee, niet verklappen… lees zelf maar. Wederom een heerlijke weglezer die bovendien dienst kan doen als volwaardig ontbijtvervanger. Eet smakelijk…
Leo van Ek
Tom en ik zitten in de trein. Eerste klas natuurlijk, we verdienen genoeg. Voor zover we kunnen zien is de eerste klas leeg, dus we praten er op los. Tom is een heel verhaal aan het houden over de financiele positie van het bedrijf: “Weet je! Als mensen eens zouden weten wat voor een problemen we hebben, dan zouden zouden ze massaal het aandeel dumpen, hahaha! De exposure die we hebben vanwege al die bedrijven die nu aan het omvallen zijn, dat houden we niet lang meer uit hoor!” Ik antwoord instemmend: “Klopt ja, hahaha. Ik heb de boeken gezien ja! Niet dat ik die mocht zien, maar ja, he? Het zal me verbazen als we het nog een maand uithouden. Hooguit twee!!”
“Nee joh! Twee maanden redden we echt niet! Ik zeg je! Over een maand is het gedaan! Je kan beter je biezen pakken!”, zegt Tom. “Heb je al iets gevonden?”. Ik antwoord bevestigend: “Ja, ik heb al een paar gesprekken gehad. Ziet er goed uit. Beter dan blijven waar ik nu zit, hahaha. Die toko stort zometeen van ellende in elkaar!”. “Wat je zegt!”, zegt Tom met verheven stem, “Nee, erger nog!! Die toko die stort zometeen niet van ellende in elkaar! Die vliegt in de fik! Dan proberen ze het te blussen met water, blijkt het te zijn gebombardeerd met napalm! Hahaha! Dan droppen we er nog een paar clusterbommen op en tot slot nog een kernbom! Een nuke, en dan is het over en uit!” Tom maakt een snijbeweging met zijn hand over z’n keel. “Fi ni to! Hahaha! Ik ben blij dat ik mijn aandelen heb verkocht. Ik zei het je toch!”
“Dat was inderdaad een uitstekend idee. Goed dat we die boeken konden inzien. Die aandelen zijn zometeen niks meer waard! Nee, het gaat niet goed met Acme Inc.”, verzucht ik. “Nee, het gaat inderdaad niet goed met Acme Inc.! En dat is een understatement!!”, roept Tom. De trein stopt op ons station. We stappen uit en lopen naar het kantoor. We zitten op aparte verdiepingen, dus we wensen elkaar een prettige werkdag in de lift. Ik stap uit op de derde, Tom op de vijfde. We zullen elkaar wel weer zien tijdens de lunch.
Er zijn twee uren verstreken, en ik besluit maar eens naar het Financiele Dagblad op het Internet te gaan. “wee wee wee punt ef dee punt en el”, mompel ik, “enter!”. Dan zie ik tot mijn grote schrik een artikel op de voorpagina van de site: “Brekend nieuws: Acme Inc. zwaar in de problemen”. In paniek kijk ik naar de omschrijving bij het artikel: “Acme Inc. in zwaar weer. Een opname van medewerkers van Acme Inc. in een trein toont de werkelijke waarde van het bedrijf. Acme Inc. blijkt zwaar in de problemen. Opname wijst ook op mogelijke handel met voorkennis.”
Mijn kop is nu rood als een biet. Gelukkig heb ik mijn eigen kamer, anders had iedereen gezien dat er wat aan de hand was. Met een trillende hand beweeg ik mijn muis over het artikel en klik het aan. Het artikel vertelt over een opname van twee medewerkers van Acme Inc. die in een trein hebben gesproken over problemen met het bedrijf. Dat het bedrijf het volgens het gesprek niet meer dan een maand zal uithouden. Dat het aandeel op de beurs momenteel 35% van zijn waarde heeft verloren. Gelijk aan vijf miljard Euro dat in een uur is verdampt. Dat het aandeel massaal gedumpt wordt. Dat de Autoriteit Financiele Markten een onderzoek is begonnen. Ik besef mijzelf nu dat ik binnenkort gebeld zal gaan worden door de security en compliance officers van Acme Inc. die op zoek zijn naar de mensen die deze informatie hebben gelekt en hebben gehandeld met voorkennis.
Ik wil onmiddelijk Tom bellen, maar nog voordat ik de telefoon kan pakken gaat deze over. Ik neem op: “Goedemorgen, met Leo van Ek”. “Goedemorgen meneer van Ek, u spreekt met Anton. Ik ben security and compliance officer van de afdeling Internal Security, Audit and Fraud, ISAF, u wel bekend naar ik mag aannemen.”, klinkt het aan de andere kant van de lijn. “Meneer van Ek, we willen u wat vragen stellen omtrent een lek dat heeft plaatsgevonden vanmorgen in een trein. Uit onze administratie blijkt namelijk dat u een treinreiziger bent. U weet wel, iemand die reist met de trein.”
“Heeft u een momentje?”, vraag ik. Ik probeer zo normaal mogelijk over te komen. “Ja hoor, geen enkel probleem.” Ik zet de telefoon op mute en leg mijn hoofd op mijn bureau. Ik verzamel al mijn moed en bedenk wat ik ga zeggen: “Ik zat niet met Tom in de trein, ik heb niets gezegd over het bedrijf, ik heb nooit de boeken ingezien en dus niet met voorkennis gehandeld!” Zodra dit gesprek met ISAF is afgerond zal ik onmiddelijk Tom bellen om hem te informeren over wat ik de security officer van ISAF heb verteld zodat hij ze een soortgelijk verhaal kan vertellen.
Na een half minuutje ben ik eruit wat ik ga zeggen. Ik haal de telefoon van de mute-stand en zet hem op de speaker. Dat vind ik namelijk makkelijker praten dan de hele tijd met die hoorn tegen mijn oor. Ik sta op van mijn bureau en begin door mijn kamer te slenteren. Dat doe ik altijd als ik telefoneer over de speaker. Ik ben helemaal klaar om de vragen van ISAF te beantwoorden. “Daar ben ik weer! Sorry, moest even een gesprek afronden”, lieg ik. “Geen probleem meneer van Ek!” Dan slaat de deur van mijn kantoor open. Tom komt binnenstormen en schreeuwt: “Leo!!! Ik ben zojuist door ISAF gebeld!! Als ze jou bellen, vertel ze dan dat we NIET samen in de trein over de situate van het bedrijf hebben gesproken! En we hebben ZEKER NIET in de boeken gekeken en met voorkennis gehandeld!!! Snap je, Leo!? … Leo!?!? …