Recensie: Het zijn net mensen – Joris Luyendijk
Een vriendin gaf me het boek “Het zijn net mensen” van Joris Luyendijk voor mijn verjaardag. Een ontluisterend boek over filters, vervormingen en manipulaties bij beeldvorming en verslaggeving in de media. Een eyeopener voor een ieder die denkt dat de hedendaagse informatie voorziening onpartijdig en evenwichtig is.
Deze manipulaties worden beschreven aan de hand van de ervaringen van de schrijver als Midden-Oosten correspondent. Op niet mis te verstane wijze wordt uit de doeken gedaan in welke mate de verslaggeving rond het Palestijns-Israëlisch conflict beïnvloed wordt. Maar ook hoe de verslaggeving in de tweede golfoorlog beïnvloed wordt. Het boek geeft een onthutsend kijkje in de keuken van de hedendaagse nieuwsgaring in het algemeen en de rol van de journalist hierin.
Een aardig voorbeeld van de gevolgen van dergelijke vervorming en manipulaties is hoe er verschillend gereageerd wordt op vergelijkbare gebeurtenissen. De massale protesten tégen de inval in Irak versus de demonstraties vóór het ingrijpen in Bosnië. Terwijl Saddam Hussein een grotere moordenaar was dan Milosevic en er voor beide conflicten (op dat moment) geen VN mandaat was.
Dit boek is een absolute aanrader. Soms vlot, soms ontroerend, soms grappig maar altijd zet het aan tot nadenken. Maar zoals de schrijver zelf al opmerkt: “Ook een boek heeft zijn beperkingen, en ik ben de grootste filter van allemaal”. Toch heeft het boek de journalistiek op de grondvesten doen schudden.
| Titel: | Het zijn net mensen |
| Auteur: | Joris Luyendijk |
| Uitgeverij: | Podium |
| Druk: | 23ste druk november 2008 |
| ISBN: | 978 90 5759 228 7 |
Enkele rake quotes uit het boek als smaakmaker:
Een journalist die zich beperkt tot de rol van doorgeefluik, schaart zich in feite aan de zijde van de partij die de nieuwsstroom het best naar haar hand weet te zetten.
Waren hier camera’s omdat er iets gebeurde of gebeurde er iets omdat er camera’s waren?
Er was eigenlijk maar één club die me nooit liet vallen, die altijd pal achter me bleef staan en al mijn werk toejuichte — of de strekking nu negatief uitpakte voor ‘de’ Arabieren of ‘de’ joden. Dat waren de neonazi’s.
Mijn goede collega Buizerd heeft dit boek al eerder gelezen en besproken.
Een uitgebreide maar interessante recensie is te vinden op de website Israël-Palestina Info.
February 7th, 2009 at 20:16
inderdaad een geweldig boek