Tijdens een wandeling met wisselend weer moest ik denken aan het gedicht “Herinnering aan Holland” van Hendrik Marsman waarvan ik overigens alleen de eerste strofe echt uit het hoofd ken. Het sentiment werd opgeroepen door de prachtige wolken lucht en uiteraard het alom aanwezige water.

En omdat jij het ook niet uit het hoofd kent:

Herinnering aan Holland

Hendrik Marsman

Denkend aan Holland
zie ik breede rivieren
traag door oneindig
laagland gaan,
rijen ondenkbaar
ijle populieren
als hooge pluimen
aan den einder staan;
en in de geweldige
ruimte verzonken
de boerderijen
verspreid door het land,
boomgroepen, dorpen,
geknotte torens,
kerken en olmen
in een grootsch verband.
de lucht hangt er laag
en de zon wordt er langzaam
in grijze veelkleurige
dampen gesmoord,
en in alle gewesten
wordt de stem van het water
met zijn eeuwige rampen
gevreesd en gehoord.

This entry was posted on Sunday, July 19th, 2009 at 22:09 and is filed under personal, regio. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.