Oh alright a few days ago I wrote how I like the muscial parodies of Weird Al Yankovic. And I remembered seeing a video of Al doing Bob Dylan. A parody on Subterranean Homesick Blues. Now I really love most of the work of Bob Dylan. And to be honest I really like Subterranean Homesick Blues. I think it’s a pretty solid song. I love the line “You don’t need a weatherman to know which way the wind blows”. Very powerful…. The man is an icon however poking fun, even at icons, is okay in my book. So first watch Bob Dylan:
Oh this is very nice. I just came across this geek hack that plays the Super Mario tune using the stepper motor of a laser cutter. Now they actually use both axis. One for the tune the other for the bass parts. A truly amazing hack found through hackday.com. Even the ruby source code is available through the link.
Oh hilarious… there will be a brand new Spinal Tap album. For those unfamiliar with the Spinal Tap phenomenon read this. Spinal Tap is a parody heavy metal band featured in the mockumentary “This is Spinal Tap” (1984). Please note that there should be a ¨ above the ‘n’ in ‘spinal’ to make it more ‘heavy metal’. Unfortunately this symbol is not even available in unicode
If you’ve never seen this funny movie please put some effort in obtaining a copy and watch it. You’ll wet your pants. Here’s one legendary scene where the guitarists explains why Spinal Tap is way better than all the other bands: they have amplifiers that go to ’11′. For when they need that little extra to push it over the cliff you know?
Ik heb nooit de plaat (1972) in mijn bezit gehad maar wel een kopie op een cassettebandje. Toen de CD uit kwam in 1990 heb ik ‘m wel meteen gekocht. Ik heb het over de prachtige plaat van David Bowie “The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars“. Een van de allermooiste nummers van de plaat en misschien wel uit het hele ouvre van David Bowie is “Rock & Roll suicide” (the fall of Ziggy Stardust).
Op YouTube in vele versies terug te vinden. Ik heb voor een live versie gekozen vanwege de intensiteit. Het begin is prachtig omdat je Bowie in gedachten verzonken ziet. Vlak nadat hij het nummer inzet staart hij rechts naar de zijkant van het podium. De glimlach verdwijnt en maakt plaats voor een verwilderde blik. Het publiek juicht maar hij hoort of ziet het niet. Volledig in gedachten verzonken. Even later trekt hij zich eruit en kijkt naar het publiek. Ik zou er wat voor geven als ik wist wat er in die vijf seconden door zijn hoofd gaat.
Dit vind ik het allermooiste fragment uit het hele nummer:
Oh no love you’re not alone
You’re watching yourself but you’re too unfair
You got your head all tangled up but if I could only
make you care
Oh no love you’re not alone!
No matter what or who you’ve seen
No matter when or where you’ve been
All the knives seem to lacerate your brain
I’ve had my share, I’ll help you with the pain…
You’re not alone!
Heb jij ook dat achterdochtige gevoel dat je een uurtje minder geslapen hebt? Ik vind mezelf –een beetje futloos onderuitgezakt– terug in een poging met een bejaard penseel een oud schilderijtje naar de vergetelheid te kwasten met drie lagen gesso. De derde laag zit erop maar de energie is er wel uit. Een beetje power & adrenaline kan geen kwaad op deze ochtend… en wie hebben we daarvoor?
Herman Brood & His Wild Romance – You can’t break a heart and have it
Een lekker ouderwets rock ‘n’ roll nummer gebasseerd op een dichtregel van Jules Deelder. Drie akkoorden, verplichte modulatie, scheurende saxofoon solo, gitaar solo en terug naar huis…
Ik kan er weer een paar uur tegen… of niet.
Een slapeloze nacht verkleurt tot een vroege & zeurende ochtend. Blijven liggen heeft geen zin. Opstaan evenmin. In de verte hoor je de eerste trein van de ochtend kreunend passeren. Dan maar jezelf zijwaarts uit bed laten vallen. Laat de gordijnen nog even dicht. De bemoeizuchtige duisternis vindt zelf de uitgang wel. Geef het tijd, iets te drinken –de flessen zijn nog open– maar eerst muziek. En hoewel dit een post is aus der Reihe ‘plattenkoffer vol nostalgie’ weet ik al precies waar ik naar op zoek ben. Deze ochtend hoef ik niet te bladeren in de platenkoffer maar ga recht op het doel af: “Rainy Night in Georgia” van Tony Joe White.
En hier heb je Tony Joe White op z’n best: de man, zijn gitaar en een mondharmonica… “Rainy Night in Georgia”
Stef Bos trekt door Nederland, België en Zuid-Afrika met nieuwe composities. Begeleid door Roberto Mercurio (bas), René van Mierlo (gitaar), Ton Snijders (toetsen, accordeon) en Martijn de Wagter (drums).
Op vrijdagavond 13 maart 2009 deed Stef Bos de grote zaal van theater De Purmaryn in Purmerend aan. Een gevarieerde speellijst met heel veel ruimte voor nieuw materiaal dat ook op drie demo CD’s te verkrijgen is. Het was een geweldig optreden met prachtige nieuwe nummers en verrassende bewerkingen van ouder materiaal.
Helaas staat er weinig materiaal van Stef op YouTube behalve de geijkte klassiekers als “Papa” en “Is dit nu later?“. Gelukkig staat er wel een goede versie van “Wodka” op YouTube hoewel de uitvoering in Purmerend veel en veel beter was… Het was een geweldig optreden.
Deze voorstelling is een aanrader. Zie hier de speellijst.
This seems to be the future of creativity. Kutiman used multiple YouTube video’s of people playing instruments to create a beautiful mix. This is really amazing…
Tijd voor een beetje dramatische muziek deze ochtend. Het nummer “End of the night” van The Doors is gebaseerd op het gedicht “Auguries Of Innocence” van William Blake en het boek “Voyage au bout de la nuit” van Louis-Ferdinand Céline. Het hoopgevende van het eind van de duisternis en het gloren van nieuw licht.
Take the highway to the end of the night
End of the night, end of the night
Take a journey to the bright midnight
End of the night, end of the night
Realms of bliss
Realms of light
Some are born to sweet delight
Some are born to sweet delight
Some are born to the endless night
End of the night
Here are some more funny Songsmith renditions of classic songs. Sander already linked to a couple of classics in his comment on the first Songsmith post that mainly bashed the horrible ad for Songsmith. Sander was right when he stated that I didn’t see the full comic potential of this program.
So here is some more great Songsmith stuff. Some of these are actually really good. Enjoy. If I missed really great ones on YouTube please put them in the comments.
Shoot me now. Run me over with a truck. Put my head on the rail. Kick me to death. Now. Not only the music is very very very bad… the commercial itself is probably the only thing worse than the music.
“Microsoft, huh?… So it’s pretty easy to use?”
“Well my band has said my songs are a little stale lately”. Yeah, loser, this will help.
Poor Beethoven & Mozart… think of the effort they had to put into their music and now they are overtaken by Microsoft Songsmith.
Deze prachtige zondagochtend schreeuwt om een prettig stukje muziek. En wat is er meer geschikt dan een prachtig werkje van The Doors. The Crystal ship is being filled, a thousand girls, a thousand thrills, a million ways to spend your time. Misschien wel de allerbeste band uit de geschiedenis… The Doors. Er zijn op YouTube nog veel meer pareltjes te vinden van de Doors.
Ja het is er wel weer een zondag voor maar ik heb vandaag geen zin om weer die platenkoffers op te gaan zoeken achter de knieschotten. Maar dat wil niet zeggen dat er geen fatsoenlijke selectie te maken valt uit de CD bak. Immers heb ik daar ook een boel oude maar dierbare muziek.
Ziehier: een hele rij CD’s van J.J. Cale. De zwaar ondergewaardeerde (zeker in Nederland) gitaarvirtuoos uit Tulsa en schrijver van ongelovelijk mooie liedjes. Mijn favoriet is wel “You keep me hangin’ on” (van het album “Grasshopper”). De video is mooi maar slaat niet op het nummer. Het gaat om de muziek moet je maar denken.
Vandaag was weer zo’n heerlijke zondagochtend om weer eens een vleugje nostalgie te snuifen uit de oude platenkoffers. Er zitten nog genoeg juweeltjes tussen die ik nog niet op CD heb noch electronisch. Ik heb helaas geen platenspeler meer speelklaar staan dus ik moet het doen met de oude hoes en de herinneringen die de plaat oproept. Een eerdere speurtocht in de platenkoffer leverde al wat moois op. Deze keer trok ik er een ander juweeltje uit van een veel te vroeg overleden artiest: Jim Croce.
Geen platenspeler voorhanden maar er is altijd YouTube:
De video op YouTube is prachtig want je ziet Jim Croce zelf met zijn vrouw Ingrid. Het kleine mannetje in de video is zijn zoon A.J. (Adrian James) Croce, ook een gewaardeerd musicus. Dit nummer “Time in a bottle” heeft Jim geschreven voor zijn (toen) pasgeboren zoon A.J.
Wat een melancholie op de vroege zondagmorgen.. maar wat een prachtig nummer is het toch. Als je goed naar de tekst luistert dan is het echt een kippenvel nummer. Jim Croce heeft nog meer van dergelijke juweeltjes op zijn naam staan.
Sometimes something from the past pops back into your mind. This morning I remembered a beautiful song I heard through YouTube. No matter how hard I tried I couldn’t remember the name of the performing artist. A search on “beautiful song from a guy whos name I can’t remember” didn’t yield anything useful. Just as I was about to give up I remembered I put the song in a playlist or something.
After logging in to YouTube the entry was there… and the video was also still there. I played it over and over again and still love it. Especially the lines “I should have seen ‘Let’s just be friends’ coming a mile away. I think I’d rather have heard the disappointing truth” and “You’re the one who got scared and backed off when we did not fit just like a glove”…
Ladies and gentleman… bass soloist… Nathan Hughes!
