Oooh remember the band Madness? I used to love most of their songs. Some of them got a bit stale over time.. well maybe it’s because I may have evolved a bit since then… who knows… Anyway…. I recently had to think of a song that I really loved. I think this is possibly one of their best songs… “The Sun & The Rain”. It is an upbeat tune while the lyrics are kind of sad. Very odd combination but works very well. This is also the last song Mike Barson wrote for Madness before he left in 1984, although he later joined to write “Ghost train”, the farewell-single (in 1986)…. Enjoy…

Lyrics & 12″ version

Oh yeah. Look at this… I haven’t seen this one for a while: I’ve got a limited pressing of a Thin Lizzy 12″ vinyl. Only 7500 copies are pressed & distributed. I don’t think mine is worth much anymore since it has been played so many times. It really is in bad shape.

To me it is worth a million since it was the first introduction to the wonderful music of Thin Lizzy the legendary Irish hardrock band led by Phil Lynott. They mixed traditional Irish music with hardrock and created a unique and distinct sound. Many well-known musicians have played in Thin Lizzy. Gary Moore, Snowy White, Scott Gorham, Brian Downey, John Sykes etc.

Enjoy and check out this wonderful band. You’ll love it when you like a little guitar every now & then…

Thin Lizzy – The boys are back in town

and ofcourse there is more where that came from

Ach nee, niet uit de platenkoffer maar gewoon uit de kast met DVD’s maar daarom niet minder fraai. Ik weet niet meer hoe ik ooit bij B.B. King ben uitgekomen. Ik weet nog wel dat ik zijn muziek al prachtig vond voordat ik de man ooit had gezien. Inmiddels is B.B. 83 jaar en treedt nog steeds op..

Als je B.B. King ziet spelen en je let op zijn mimiek als hij speelt dan weet je dat hij op gevoel speelt… en dat is mooi… heel mooi:

Van de DVD “The Jazz Channel presents B.B. King”. Deze opname is gemaakt op 75 jarige leeftijd.

Oh tijd voor een lekker stuk muziek. “Where do you think you’re going?” is naar mijn mening één van de betere nummers van Dire Straits. Het nummer staat op het tweede studio album van Dire Staits “Communiqué”. Deze opname komt uit het Duitse muziekprogramma “Rock Palast” uit 1979.
Zie de gebroeders Knopfler in actie en let vooral op het briljante gitaarspel van Mark Knopfler. Hij moet wel één van de beste gitaristen ter wereld zijn. Maar vlak Jan Akkerman ook niet uit…

Ik heb nooit de plaat (1972) in mijn bezit gehad maar wel een kopie op een cassettebandje. Toen de CD uit kwam in 1990 heb ik ‘m wel meteen gekocht. Ik heb het over de prachtige plaat van David Bowie “The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars“. Een van de allermooiste nummers van de plaat en misschien wel uit het hele ouvre van David Bowie is “Rock & Roll suicide” (the fall of Ziggy Stardust).

Op YouTube in vele versies terug te vinden. Ik heb voor een live versie gekozen vanwege de intensiteit. Het begin is prachtig omdat je Bowie in gedachten verzonken ziet. Vlak nadat hij het nummer inzet staart hij rechts naar de zijkant van het podium. De glimlach verdwijnt en maakt plaats voor een verwilderde blik. Het publiek juicht maar hij hoort of ziet het niet. Volledig in gedachten verzonken. Even later trekt hij zich eruit en kijkt naar het publiek. Ik zou er wat voor geven als ik wist wat er in die vijf seconden door zijn hoofd gaat.

Dit vind ik het allermooiste fragment uit het hele nummer:
Oh no love you’re not alone
You’re watching yourself but you’re too unfair
You got your head all tangled up but if I could only
make you care
Oh no love you’re not alone!
No matter what or who you’ve seen
No matter when or where you’ve been
All the knives seem to lacerate your brain
I’ve had my share, I’ll help you with the pain…
You’re not alone!

(more…)

Heb jij ook dat achterdochtige gevoel dat je een uurtje minder geslapen hebt? Ik vind mezelf –een beetje futloos onderuitgezakt– terug in een poging met een bejaard penseel een oud schilderijtje naar de vergetelheid te kwasten met drie lagen gesso. De derde laag zit erop maar de energie is er wel uit. Een beetje power & adrenaline kan geen kwaad op deze ochtend… en wie hebben we daarvoor?

Herman Brood & His Wild Romance – You can’t break a heart and have it

Een lekker ouderwets rock ‘n’ roll nummer gebasseerd op een dichtregel van Jules Deelder. Drie akkoorden, verplichte modulatie, scheurende saxofoon solo, gitaar solo en terug naar huis…
Ik kan er weer een paar uur tegen… of niet.

Het lied “Be My Number Two” van Joe Jackson is afkomstig van het album “Body & Soul” uit 1984. Ik heb deze plaat, toen vinyl al op z’n retour was, van vrienden gekregen voor mijn achttiende verjaardag. Wat een mooie avond had moeten worden liep uit op een klein drama toen duidelijk werd dat het meisje van mijn dromen niet zou komen opdagen. Het moment waarop de hoop op haar verschijnen omslaat in het besef dat ze niet zal langskomen laat zich het best verbeelden als een kristallen glas dat onverwacht op de grond aan scherven valt. Als spetterend kristal knapte mijn hart uiteen… maar gelukkig had ik een mooi nummer ter troost. Won’t you be my number two? Me and number one are through.
Wonderbaarlijk hoe muziek en herinneringen zich aan elkaar vastklampen. Hoe dan ook. Prachtig nummer van een weergaloze CD die niet mag ontbreken in je verzameling. Je hoeft er niet eens de deur voor uit. En wat is nou € 8 voor de mogelijkheid om herhaaldelijk een broos hart uiteen te horen spatten? Zet maar op repeat…

De finale vanaf 03:12 is schitterend. Crank it up!

(more…)

Een slapeloze nacht verkleurt tot een vroege & zeurende ochtend. Blijven liggen heeft geen zin. Opstaan evenmin. In de verte hoor je de eerste trein van de ochtend kreunend passeren. Dan maar jezelf zijwaarts uit bed laten vallen. Laat de gordijnen nog even dicht. De bemoeizuchtige duisternis vindt zelf de uitgang wel. Geef het tijd, iets te drinken –de flessen zijn nog open– maar eerst muziek. En hoewel dit een post is aus der Reihe ‘plattenkoffer vol nostalgie’ weet ik al precies waar ik naar op zoek ben. Deze ochtend hoef ik niet te bladeren in de platenkoffer maar ga recht op het doel af: “Rainy Night in Georgia” van Tony Joe White.

En hier heb je Tony Joe White op z’n best: de man, zijn gitaar en een mondharmonica…
“Rainy Night in Georgia”

(more…)

Deze prachtige zondagochtend schreeuwt om een prettig stukje muziek. En wat is er meer geschikt dan een prachtig werkje van The Doors. The Crystal ship is being filled, a thousand girls, a thousand thrills, a million ways to spend your time. Misschien wel de allerbeste band uit de geschiedenis… The Doors. Er zijn op YouTube nog veel meer pareltjes te vinden van de Doors.

(more…)

Ja het is er wel weer een zondag voor maar ik heb vandaag geen zin om weer die platenkoffers op te gaan zoeken achter de knieschotten. Maar dat wil niet zeggen dat er geen fatsoenlijke selectie te maken valt uit de CD bak. Immers heb ik daar ook een boel oude maar dierbare muziek.

Ziehier: een hele rij CD’s van J.J. Cale. De zwaar ondergewaardeerde (zeker in Nederland) gitaarvirtuoos uit Tulsa en schrijver van ongelovelijk mooie liedjes. Mijn favoriet is wel “You keep me hangin’ on” (van het album “Grasshopper”). De video is mooi maar slaat niet op het nummer. Het gaat om de muziek moet je maar denken.

Vandaag was weer zo’n heerlijke zondagochtend om weer eens een vleugje nostalgie te snuifen uit de oude platenkoffers. Er zitten nog genoeg juweeltjes tussen die ik nog niet op CD heb noch electronisch. Ik heb helaas geen platenspeler meer speelklaar staan dus ik moet het doen met de oude hoes en de herinneringen die de plaat oproept. Een eerdere speurtocht in de platenkoffer leverde al wat moois op. Deze keer trok ik er een ander juweeltje uit van een veel te vroeg overleden artiest: Jim Croce.

Geen platenspeler voorhanden maar er is altijd YouTube:

De video op YouTube is prachtig want je ziet Jim Croce zelf met zijn vrouw Ingrid. Het kleine mannetje in de video is zijn zoon A.J. (Adrian James) Croce, ook een gewaardeerd musicus. Dit nummer “Time in a bottle” heeft Jim geschreven voor zijn (toen) pasgeboren zoon A.J.

Wat een melancholie op de vroege zondagmorgen.. maar wat een prachtig nummer is het toch. Als je goed naar de tekst luistert dan is het echt een kippenvel nummer. Jim Croce heeft nog meer van dergelijke juweeltjes op zijn naam staan.

(more…)