Het kan snel gaan, ik ben weer alleenstaand. Ik zat nietsvermoedend op de bank TV te kijken toen ze de kamer binnenkwam…

Ze draait rondjes om haar as en vraagt “Zie je niets aan mij?”. Ik schrik alsof de leraar een onaangekondigde overhoring gaat afnemen. Ik heb mijn huiswerk niet gedaan. “Nou?”, vraagt ze ongeduldig. Ze draait geen rondjes meer maar staat nu stil en kijkt me aan met haar handen in haar zij. “Ja… ja… draai nog eens een rondje… ik zie het wel hoor…” bluf ik maar ik heb geen idee waar ik op moet letten. “Je hebt een nieuwe blouse”, opper ik bij gebrek aan beter. Op het moment dat ik dat zeg dwaalt mijn blik over een vakantiefoto aan de muur waarop ze diezelfde blouse draagt.

“Je weet niet eens hoe ik eruit zie!”. Ze klinkt kwaad en teleurgesteld. “Dat je dit niet ziet”, briest ze. Ze wijst met haar vinger naar haar haar. “Ik heb me laten blonderen”. Ze begint een beetje te snotteren. “Hoe kun je nu zeggen dat je van me houdt als je niet eens ziet dat ik mijn haar geblondeerd heb?”. Maar lief, als ik goed naar jou ga kijken dan zou ik toch helemaal niet meer van je kunnen houden?

Het kan snel gaan…

De haven, donderdagavond 23:52.

‘Dat het zo moet eindigen’ was de gedachte die Don maar niet uit zijn hoofd kon zetten. Nog geen twee uur geleden was hij één van de machtigste mannen van het eiland. Nog géén twee uur geleden. Nu staat hij hier op een verlaten kade in de haven. De motregen is overgegaan in een fikse bui. Don kijkt in de lopen van de pistolen alsof hij in de ogen van de dood zèlf kijkt. Zonder angst, zonder een woord want mensen die op iets wachten, praten niet. Hij heeft zijn hagelwitte kostuum aan dat weliswaar vloekt met de regen maar dat wel een waardig harnas biedt om in te sterven. Don wist dat hij niet oud zou worden maar dat hij nota bene door de laatsten van zijn eigen mannen aan zijn eind zou komen is een bittere pil. Het begon als een grap, een oude grap nog wel die ze jaren geleden al bedacht hadden. Don zal sterven voordat het vrijdag is.

(more…)

Het vorige verhaal “Een dagje weg” heeft nogal wat commotie en opschudding veroorzaakt. De hele dag stond er een woedende menigte op mijn stoep die niet zou vertrekken voordat ik òf op de brandstapel zou belanden òf een ander einde voor dat verhaal zou verzinnen. Ik ben gezwicht voor de terreur van de straat toen men letterlijk door de ramen naar binnen kwam. Ik woon negen hoog, nog-es-an-toe-zeg. Ik heb de muitende meute tot rust kunnen manen met een vervolg op “Een dagje weg” met de toepasselijke naam “Op een dag weg”. Pieneke kan zich gelukkig prijzen daar dit verhaal een heel andere afloop van “Een dagje weg” impliceert… En geen doden dit keer, het enige dat in dit verhaal dood gaat is een lijntje. Zo ziet u maar: brandende toortsen, bedreiging, intimidatie, comments plaatsen en een woedende menigte op de been brengen loont. En zo hóórt het ook…

(more…)

Het gebeurt eigenlijk nooit dat we er samen, of met onze drie kinderen, een dagje op uit trekken. Ik kon me de laatste keer niet eens herinneren toen ze het vanmorgen voorstelde aan de zaterdagse ontbijttafel. Ik kwam wel eens met een idee voor een uitje maar dan had ze nooit zin. Noch tijd. Noch gelegenheid. Dus dat leer je snel af.
“Samen?”, vraag ik verbaasd.
“Ja. Samen. De kinderen gaan een dagje naar opa en oma.”
“maar waar gaan we heen dan?”
“Dat is nog een verrassing”, zegt ze met fonkelende ogen. Die blik heb ik ook al in geen jaren meer gezien. Ze lijkt nu sprekend op het ondeugende meisje waarmee ik twaalf jaar geleden in het huwelijk trad. Dit wordt een bijzondere dag, dat weet ik nu al…

(more…)

Hoe mensen kunnen veranderen. Ik moest daar vanochtend aan denken op het parkeerterrein bij de plaatselijke Albert Heijn. Ik duwde de wekelijkse boodschappen, onzorgvuldig opgestapeld in een slecht sturend winkelwagentje, voor me uit op weg naar de auto toen ik een oude bekende tegen het lijf liep. Ik ken hem weliswaar niet bij naam maar ik heb hem vaak gezien in de stad, in het weekend vooral. Kennelijk doen we allebei boodschappen op zaterdag. Hij valt altijd op in de menigte door de vriendelijke glimlach op zijn gezicht in plaats van de sjacherijnige tronies waar de rest van het winkelend publiek zich mee tooit.

De laatste keer dat ik hem zag heb ik zelfs met hem gesproken in het plaatselijke bankfiliaal. Ik was daar naar aanleiding van een brief die ik van het hoofdkantoor ontvangen had. Volgens het schrijven is men namelijk verplicht de identiteit van de klanten vast te stellen en te controleren. Dit alles teneinde het betalingsverkeer in de gaten te kunnen houden. Ik zou een terrorist kunnen zijn die de, als spaarcentjes bedoelde, tegoeden door zou kunnen schuiven naar een slapende terreur-cel. De gevolgen zouden niet te overzien zijn, voor mij niet èn voor de bank niet. Om dergelijke misverstanden te voorkomen zou het raadzaam zijn om me, vergezeld van een wettig en geldig legitimatiebewijs, te melden in een plaatselijk filiaal van deze bancaire instelling.

(more…)

Met zijn zware, rauwe stem mompelt Chet een nauwelijks hoorbare vloek terwijl hij met beide handen de kraag van zijn lange lederen jas opsteekt met de bedoeling zijn hoofd bescherming te bieden tegen de regen en de tering-kou die de stad al de hele nacht in een wurggreep houdt. Chet is een acht-en-dertig jarige beroepsmilitair, nèt een week terug van één van de vele buitenlandse missies van de afgelopen tijd. Zijn heze stem klinkt opmerkelijk ouder dan je zou verwachten.

(more…)

Uit een eerdere post waarin een hert een jager aan puin trapt hebben veel mensen de conclusie getrokken dat ik mordicus tegen de jacht ben. Dat beeld moet een beetje genuanceerd worden. Het is namelijk zo dat ik in het bijzonder tegen de plezier jacht ben en dan bedoel ik niet het drijvende vermaak van duizenden Nederlanders die bij mooi weer het ruime sop kiezen. Dan doel ik op de honderden zoniet duizenden mensen die gewapend met verrekijker en geweer de natuur in trekken om op wild te schieten omdat ze het leuk vinden.

(more…)

Geboren en getogen in ‘t Zandt en ik ben er trots op. Een kleine vlek op de kaart van Nederland, vallend onder de gemeente Loppersum. Er wonen nog geen duizend mensen in mijn dorp. Het is een hechte gemeenschap waar iedereen elkaar kent, ‘ons kent ons’, en waar je niets kunt doen zonder dat een ander het ziet. Hier wordt het leven geleefd als op oude ansichtkaarten. ‘T Zandt is een stille gemeente waar geen buitenstaander zich van bewust is. Tot afgelopen augustus, toen we groots in het nieuws zijn gekomen. Waar normaal gesproken het jongen van kalveren het grootste nieuws is hebben we nu te maken met een heuse brandstichter.

(more…)

Desondanks, of misschien wel juist omdat, helemaal niemand gevraagd heeft naar het verhaal achter de hostess op de Thalys volgt hier een integrale en volledige beschrijving van de gebeurtenissen aan boord. Kijk maar wat je ermee doet. Of niet. Zie maar, het is een beetje jouw dag vandaag, althans, de vijf minuten die zojuist verstreken zijn, dat waren jouw vijf minuten van deze dag. Zonde hoor, had je meer mee kunnen doen…

Parijs, zes december, kwart voor vijf in de middag, buiten is het zo goed als donker. Ik zit in het eerste treinstel van de nog stilstaande Thalys van Gare du Nord naar Bruxelles Midi. De trein vertrekt over tien minuten en langzaam druppelen reizigers de coupe binnen. Per zitrij zijn er drie zitplaatsen. Twee stoelen direct naast elkaar, dan het gangpad en dan nog een enkele stoel. Ik zit op een enkele stoel bij het raam, stoel één en tachtig voor diegene met gevoel voor detail. Ik zit met mijn hoofd tegen het ruit geleund en kijk naar het volk op het perron dat als mieren door elkaar heen loopt. Dan gebeurt het. Daar. Op dat moment.

(more…)

Hi, I’m back from a trip to Paris. The training was very useful, the stay was very pleasant et les Mademoiselles sont tres belle. The weather was fair as well but it was dark when we left the hotel in the morning and it was dark when we left the training center at night. I took this trip together with two contractors who will be working on the same project as I do, Sachin and Ashok from India. We enjoyed the four days in Paris. Thursday was the last day of the training. In the afternoon we were supposed to be at the “Gare du Nord” train station at 16:55 to head back to Amsterdam.

(more…)

Sinterklaas is weer in het land. De mooiste tijd van het jaar voor mensen van mijn stiel. Sinterklaas heeft het druk en dus is er altijd grote vraag naar hulpsinterklazen, goedwillende burgers, zoals ik, die bereid zijn om wat tijd en moeite te steken om kinderen een onvergetelijke avond te bezorgen.

(more…)

Afgelopen week werd bekend dat Martin Ros naar de rechter stapt naar aanleiding van zijn ontslag door de Tros. Martin Ros verzorgt op zaterdagochtend een boekenrubriek in het programma Tros Nieuwsshow. Hoewel de titel anders doet vermoeden grossiert de Nieuwsshow voornamelijk in oude en belegen berichten die ooit voor nieuws doorgingen. De rubriek van Martin Ros is het enige dat het programma dragelijk en de moeite waard maakt. Ik hoopte dat men deze ochtend nog wel even in zou gaan op de perikelen rondom het ontslag maar dat gebeurde helaas niet.

(more…)

Dit is gebaseerd op een waargebeurde gebeurtenis. Het is hier en daar wat aangezet, maar de essentie is geheel in overeenstemming met de stinkende waarheid. Voor het dramatisch effect is hier en daar een lichte verruwing toegepast. Ook zijn alle namen veranderd. Overigens is het al enige tijd geleden dat deze gebeurtenis heeft plaatsgevonden. Ik kan geen jaartallen noemen. Ik kan wel verklappen dat het niet in de Dickens tijd speelt.

(more…)

Mijn blog is nog geen twee weken oud en ik grijp nu al terug naar oude meuk. Weliswaar op verzoek, maar toch, de trend is gezet… het gaat keihard bergafwaarts. Zeg niet dat u niet gewaarschuwd bent…

Enige tijd geleden is het bedrijf dat mijn diensten afneemt overgenomen door een aantal andere bedrijven. Nadat de overname beklonken was kreeg het personeel van zowel de oud-CEO als van de nieuwe eigenaren een mailtje. Dit verleidde één van mijn collega’s tot het rondsturen van een mailtje met de strekking: “Oh nee, meerdere eigenaren… nu gaan we nòg méér spam krijgen”. We zullen deze collega voor het gemak maar even “Gerbrand Wijnandts” noemen, een veilige keuze daar ik niemand ken die zo heet of zo zou wìllen heten.

(more…)

De aanblik van de grijze lucht op deze saaie dag deed niet vermoeden dat er nog iets opmerkelijks zou gebeuren vandaag. Het was echt zo’n vacuum gezogen dag. Je gaat alleen de deur uit omdat het nodig is. In dit geval was de broodtrommel zo goed als leeg behoudens een klein grijs muisje dat daar al een paar weken woont. Het kan verbeelding zijn maar sinds het muisje in mijn broodtrommel woont lijkt het brood veel eerder op te zijn dan ervoor.

(more…)