Je zou het haast vergeten maar dankzij Google wordt je met de neus op de keiharde feiten gedrukt. Vandaag is het Koninginnedag. De koningin zit in Friesland en de Friezen trekken massaal naar Amsterdam om daar de rol van onaangepaste provinciaal te vervullen. Vrolijke kinderen verkopen op rafelige dekentjes het afgedankte speelgoed op de vrijmarkt. Achterbakse ouders staan daar ook en verkopen de kleding die ze het afgelopen jaar van de voedselbank hebben gekregen. Hebberige zelfstandigen bereiden hotdogs en hamburgers met de toepasselijke naam “salmonella speciaal”. Fijne Koninginnedag!

Google heeft dit jaar een nieuw logo ter gelegenheid van Koninginnedag gemaakt voor de Nederlandse google website. Ook in 2005 en 2003 heeft google speciale Koninginnedag logo’s gemaakt.

I heard Snoop Dog appeared on stage during a Willie Nelson concert on the 21th april 2008 in Amsterdam. Now there is some footage out that shows this. I think this is rather remarkable. This is a country and western song, not your regular Snoop Doggy-style.

The first part of the video is black. Be patient.

Gisteren schoof ik aan bij een lunch-overleg. De projectmanager had geweldige broodjes besteld (onder andere met lekkere carpaccio). Er was een kan verse melk, een kan jus d’orange, wat wil je nog meer? Niets! Daar dacht de cateraar anders over. Geheel op eigen initiatief besloot deze daar een aantal zakjes ‘vegetable crisps’ bij te doen. De aantrekkelijke verpakking en de daarop staande beschrijving “delicious to the core” (nee, ik verzin het niet) prikkelen de nieuwsgierigheid. Het is een soort chips maar niet van dunne aardappelschijfjes maar van schijfjes wortel (carrot), bietjes (beets) en rapen (turnip). De chips hebben aantrekkelijke kleuren: licht, oranje en diep rood. Het ziet er niet slecht uit maar als kind leer je al snel dat alles wat “groente” heet eigenlijk niet geschikt is om door het menselijk verteringskanaal verwerkt te worden en dan met name niet door het eerste deel daarvan: de mond. De smerige smaak teistert de smaakpapillen en verandert het humeur van ieder kind van zonneschijn in een donderende tornado die ieder moment de grond kan raken.

(more…)

Een klassieke truuk, nog gebruikt als grap in de eerste Familie Flodder film, werd gebruikt bij PalmInvest. De oplichters oprichters van PalmInvest lieten grote investeerders de voortgang zien van de projecten in Dubai. Er werd natuurlijk geen cent geïnvesteerd maar er werd genoeg gebouwd in Dubai en daar mochten de investeerders naar kijken. Als onderdeel van deze bezoekjes mocht het genot van dames van lichte zeden niet ontbreken. Daar werden heimelijk foto’s van gemaakt om als chantagemiddel te gebruiken als de investeerders kwamen eisen wat ze beloofd was.

Hoewel het mooie trips waren naar Dubai viel ik toch van verbazing van mijn stoel toen de oprichters van PalmInvest mij confronteerde met de heimelijk gemaakte foto’s. Ik kon mijn geluk niet op: al mijn eigen foto’s van het bordeelbezoek in Dubai waren mislukt.

Gedesillusioneerde PalmInvest beleggers kunnen nog altijd terecht bij mijn TulipInvest fonds. Een veilige haven voor u, uw toekomst en uw vermogen. De inschrijvingen vallen tot nu toe een beetje tegen. Kom op mensen, geld moet rollen. Betrouwbâh als je èguhn moedeâhr…

Ik had dit gemist maar woensdag was er een schandelijke vertoning in de tweede kamer. In principe vind ik dat alles gezegd moet kunnen worden maar de woorden van Dion Graus (PVV) tegen Henk Jan Ormel (CDA) waren louter bedoeld om Ormel te beledigen. Ik kan geen andere manier verzinnen waarop “mogelijk bent u een beginnend lijder aan Alzheimer” uitgelegd kan worden. De voorzitter van de kamer (Ernst Cramer) greep in en richtte het woord tot Graus die echter onverstoorbaar verder ging. Daarop draaide Cramer het geluid weg van Graus en dat pikte Graus niet. Hij raapte zijn papiertjes bij elkaar en liep weg naar zijn plaats. Daarop schorste Cramer de vergadering voor een moment en dat was aanleiding voor Graus om de kamer te verlaten. Het is net een zandbak bij een kleuterschool tijdens het speelkwartier. Wat een zielig gedoe.

Eindelijk is er een site waar je digitaal je excuses kunt aanbieden voor de film Fitna van Geert Wilders. Je kunt ’sorry zeggen’ door je foto te uploaden. Deze is voor de hele wereld zichtbaar en daarmee ziet de wereld dat jij zo slecht nog niet bent. Op nu.nl staat een artikel over de site www.sorryforthefilm.com. De Nederlandse makers zeggen in te spelen “op de behoefte van Nederlanders om de mening over ons land in de rest van de wereld te nuanceren”.

Onder dat motto kunnen we wel bezig blijven. We kunnen onze excuses aanbieden voor het slechte spel van het Nederlands elftal. De inzending naar het Eurovisie songfestival en ga zo maar door… Maar hoe zinnig is het om je excuses aan te bieden voor iets dan een ander gemaakt heeft? Is het een krampachtige poging om roomser dan de paus te zijn? Lekker boeiend allemaal: u kunt foto’s bekijken van mensen die hun excuses aanbieden voor de film van Wilders. Een aantal opmerkelijke inzendingen:

(more…)

En weer is een artiest aan de bedelstaf geraakt door het massaal downloaden van zijn muziek. Jan Keizer zelf denkt, realist als hij is, dat het komt omdat hij en niemand anders dan hij degene is geweest die de stekker uit zijn succesvolle bandje heeft getrokken. Fans zouden hem dat nog steeds kwalijk nemen en weigeren zijn solo-platen te kopen. De solo-plaat van oud-BZN’er Jan Keizer is geflopt. De altijd vrolijke zanger kijkt een stuk minder vrolijk. Je kunt erop wachten dat zijn platenmaatschappij, die traditioneel de waarheid aan haar zijde heeft, dit gevalletje van tegenvallende verkopen gaat toeschrijven aan downloaders. U heeft Jan Keizer kapot gemaakt, dan weet u dat vast.

Terwijl ik op het boekenbal, hangend aan de bar met een glas eau-de-vie in de hand, mijn teleurstelling over het gebrek aan boeken tracht weg te drinken roep ik de zojuist langsschuifelende Bernlef na: “Ze kunnen het godverdomme beter ‘schrijversbal’ noemen”. Bernlef haalt zijn schouders op. Het kan hem geen zak schelen. Ouwe garde.

Harry Mulisch komt naast me staan. Ik wend me af om niet in zijn lodderige ogen te hoeven kijken.
“Hoe vond je ‘de ontdekking van de hemel’?”, klinkt het achter me.
Ik draai me om.
“Mijnheer Mulisch, zó moeilijk is dat boek niet te vinden. In de bibliotheek staan alle boeken alfabetisch gesorteerd op schijversnaam.”
Ik laat me toch niet in de maling nemen door de eerste de beste schrijver. Ik pak mijn glas en laat een verwarde Mulisch achter. De wekker gaat, een nieuwe dag dringt zich aan de wereld op…