Tijdens een wandeling met wisselend weer moest ik denken aan het gedicht “Herinnering aan Holland” van Hendrik Marsman waarvan ik overigens alleen de eerste strofe echt uit het hoofd ken. Het sentiment werd opgeroepen door de prachtige wolken lucht en uiteraard het alom aanwezige water.
Zondag in de late middag nog snel even naar het Robbenoordbos gereden nabij Den Oever in de kop van Noord-Holland. Het was een prachtige dag. Een mooie blauwe lucht en vriendelijk zonnetje. Hoewel het redelijk fris was zag je toch de eerste sporen van de lente… Tussen gevallen dennenappels, dorre bladeren en afgevallen takken ontsproot een nieuw plantje…
Om een idee te krijgen van de schaal. De sprietjes die je ziet zijn dennenaalden.
Ik zal er later nog een paar foto’s bij zetten als ik ze uitgezocht heb.
En we hebben nieuws uit de regio. Na wekenlang ontkent te hebben dat er structurele problemen in Gouda zijn met straattuig heeft de burgemeester van Gouda eindelijk “een stukje probleem-erkenning naar de burger toe geïmplementeerd”. De telegraaf kopt “Gouda grijpt in“. Burgemeester Wim Cornelis vraagt groen licht voor een harde aanpak van de probleemgroep. Cornelis denkt aan uit-huis-zetten, uitkering afpakken en desnoods uit Gouda verbannen. Een radicale ommezwaai als je bedenkt dat er gisteren, volgens dezelfde burgemeester, nog “niets aan de hand” was.
Het volgende citaat is afkomstig van Burgemeester Cornelis:
We gaan erbovenop zitten. We dwingen ze de Nederlandse taal te leren en brengen hun normen bij.
Het is een beetje sneu dat je een taalfout maakt in een zin waarin je anderen dwingt de taal te leren. De burgemeester bedoelt waarschijnlijk “We dwingen ze de Nederlandse taal te leren en brengen hen normen bij”. De burgemeester kan zó aanschuiven bij de taalles, “een stukje integratie-beleving naar de allochtoon toe” zullen we maar zeggen. Of zou de burgemeester inderdaad bedoelen dat wij ‘hun normen’ moeten aanmeten?
Er zit me iets dwars en dat moet ik toch even kwijt. De laatste decennia staan onze vrijheden zonder meer onder druk. Enerzijds door massale integratie van niet-westerse immigranten met niet-westerse opvattingen en anderzijds door verregaande beperking van de individuele vrijheid door middel van identificatie plicht, camera toezicht, afluisteren van telefoon en internet verkeer en andere praktijken die Nederland langzaam doen afglijden naar een politiestaat volgens het big-brother model. Voor de jongeren: met “big brother” bedoel ik niet dat kansloze televisieprogramma, het is een verwijzing naar het boek “1984” van Orwell.
Als er iets duidelijk is geworden de laatste jaren dan is het dat vrijheid niet een vanzelfsprekend gegeven is maar dat het bevochten is. We hebben onze vrijheden afgedwongen en verankerd in wetten die moeten waarborgen dat die vrijheden niet afgenomen worden. De bevochten vrijheid is me voorgehouden toen ik als kind vroeg waarom we twee minuten stil moesten zijn op 4 mei. In begrijpelijke taal werd me uitgelegd dat alle vrijheden die ik genoot te danken zijn aan mensen die hun leven geriskeerd (en verloren) hebben in de strijd tegen de bezetter. Als dank daarvoor herdenken we deze mensen met twee minuten stilte.
In het kader van “Regionieuws, nieuws uit de regio” een aantal stukjes uit het huis-aan-huis verspreide oudpapier. Normaal besteed ik daar niet veel aandacht aan maar de voorpagina bekijk ik altijd even. En maar liefst drie opmerkelijke berichtjes staarden me aan en smeekten om zinloos commentaar. Bij deze…